Bundan 2 sene önceydi ve ondan da 2-3 sene önceydi. Aynı şeylerdi. Ben bunu istemiyorum diye gittiğimde kolumdan tutup geri çeviriyor ve sonra geri çeviriyorlardı.
Aradan geçen 2-3 sene ve ardından 2 sene sonra yine bir merhabayla başlayan örümcek ağları başladı örülmeye. Ben bulunduğum daldan kıpırdamadıkça daha çok ağ uzattı dala ve attığım adımlardan biri illa ki değdi bu ağlardan birine. Adımım değince ağın sağlamlığına baktım, önce ayaklarımın ucuyla dokundum. Sonra tam bir adım attım. Üstünde zıpladım ve hala sağlamdı inanılmaz bir şekilde. Düşmeyeceğim kadar geniş ve kapana kısılmayacağım kadar da inceydi, sorunsuzdu yani. İpte rahatça yürümeye devam ettikçe kapana kısılacağım kadar yükseldi ağın duvarları. Yükseldi, yükseldi; ben geri dönüp hızla kendi dalıma doğru koşarken kolumdan tutup geri çevirdi. Ve sadece tuttu. Gülümsedi ve tuttu. Ne ileri gitmeme izin verdi ne de geri. Ben de ne ileri gidebildim ne de geri.
Bi deja-vu ama bu. Gece oturduğun masadan kalkamamana, gözünü telefondan ayıramamana, uyumak için yatağa yatıp yarım saatte bir gözlerini açmana ve bunların sonucunda karşı tarafın derin sessizliğine karşılık içindeki tatsız gevezelikle boğuştuğun bir deja-vu.
Sadece sarılıp uyuyabilmek istiyorum diye düşünüyordum. Gelen telefonla koşarak kaçmasaydın, kaçacağını baştan söyleseydin, haber beklemek yerine verseydin, ta başından anlatsaydın ya da bunlar yerine sen de gel deseydin eğer, yanıma kıvrılıp elimi burnuyla dürtüp dürtüp kendini sevdiren Köpük yerine senin burnuna dokunuyor olurdum.
Koyu renk kıvırcık saçlı bir baş belasıyla açık renk düz saçlı bir baş belası arasında bu noktada bir fark kalmıyor.
Evrenin bir bildiği var o zaman. Daha önce beni ağlata zırlata nasıl korumuşsa, belki şimdi de vardır koruduğu bir şey. Ya da sürpriz yumurta gibi sakladığı bir şeyler.
Ama eğer biri, "bir insan nasıl sinir hastası edilir?" diye sorarsa anlatacağım hikayelerim var.
Bitki çayı falan içeyim ben en iyisi, sadece telefona gözlerimi dikip bir şey yapmadan duracağıma.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder