Aitlik çok ilginç bi durum. Kendini birine bir şeye bir yere ait hissetme, ait ettirme çabası izlemeye değer. Çünkü büyük bir çaba. Zaman zaman kişiliğin baskınlığından ötürü nispeten kolay ve fark edilmez olsa da çoğu zaman kahkahalar atılıp gülünesi ve acınası komiklikte. Bildiğin trajikomik. Ya şaka maka falan filan da sosyal ilişki dediğin şey saç teli ayak ucu zor şey yahu. Yok hacı ben istemiyorum yok modernlikti toplu yaşamdı falan. Ben sürünün bi kademe üstündeki dişinin bitlerini ayıklarken mutluydum. Şimdi bi kendini kanıtlama çabasıdır almış başını gidiyo. Ya da bi yerli kabilesinde kendini kanıtladığın yer olgunlaştığını ispat etmendi ve çok bi sağdan soldan feyk atan aşamalar yok öyle bildiğim kadarıyla. Şimdiii, sanat biliceksin - ama 7 daldan 77 dala çıkmış şekilde her yönüyle- bilimden anlayacaksın, teknolojiyi takip edeceksin, renkli ekranın gösterdiği iyi kötü işleri takip edip yorum yapacaksın, biraz dişli olup 'ben' diyip sürü lideri ya da lider yakını olacaksın, amaaaan da aman daha neler neler. Öyle bitti böcüktü, kafama dağın zirvesindeki kuşun en renkli tüyünü taktımla falan bitmiyo hocam.
O zamanlar en azından sahiden düzende kendine bir yer buluyormuşsun. Şimdiyse sadece istendiğinde eşşek gibi anıran kuklalarız
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder