yorgunluk

tony gatlif -- nora luca
(gadjo dilo ne keyifli bi filmdi yahu. çingene filmlerinde çok ilginç bi keyif oluyo. hani gülümsüyosun, eğleniyosun falan ama buruk bi tarafı var hep. o filmin buruk tarafı bu şarkıydı. Stephane'ın, babasının mezarına bi şarap şişesi gömmesi ve mezar başında sallana sallana göbek atması,bu şarkıyı bi ayyaşa dinletirken sarhoşla geçen diyaloğu bile gülümsetiyodu.

stephane (elindeki mini teybin tuşuna basıp şarkıyı başlatır): bak, bu şarkıyı babam yıllar önce buralara geldiğinde kaydetmiş. kasedin üzerinde nora luca yazıyor. sen nora luca'yı tanıyor musun?
adam (dilini teybe uzatıp dokundurur): yaladım bile!

Beklemek ve bekletilmek aynı şey midir? Nazlı uzun süre iddia etti ama öyle olmadığı sonucuna bağladık. Bekletilmek, beklemenin alt kümesi.

Finaller bitti dün. Nazif Hoca'nın son dakika kazığı sayılmazsa ferahlatıcı bi bitiş oldu.

Ama tatil moduna giremedim bi bilemedim. O kadar yorgunum ki, bırak şöyle bi coşayım hoplayayım edeyimi parmak kaldırmaya gücü zor buluyorum. Evet bu yüzden bu blogu yazmak bi işkence :P Sözde dün akşam Eylüllere gidicektik topluca, içecektik bissürü, bu sabah kahvaltıya gidecektim falan filan. Konu waffle bile olsa sabah kıçımı kaldırıp da çıkamadım yataktan. Hala sabah gözlerimi açıp da attığım ilk anlamsız ve boş bakışlar neyse, onlarla bakıyorum etrafa. Ne yorgunlukmuş bre! Sanırım çok öyle cıvıl cıvıl bıcır bıcır bi hava olmadığı için. Ya da bilemedim işte

Neyse ki rahatlatıcı bir haber aldım. Kamp ekibi azalmış, Eşref'le Cansın gelmiyormuş. Tamam ikisiyle de alıp veremediğim bir şey yok. Hatta pek moderniz canikom. Aynı masada da oturuyoruz, birlikte içiyoruz, etkinlik falan. Ama bunların hepsi en fazla bir iki saatlik şeyler. İş kampa gelince geceli gündüzlü dört beş gün olunca bir yerden sonra gerginlik olurdu heralde. Cansın'ın bakışları baya bi gerebiliyor beni. O yüzden gelmediklerini duyunca rahatladım baya :) Akşam 23.00'da Murat'ın minibüsle çıkıyoruz yola.