Piç

'Oysa kötü insanlar değillerdi ama yine de hayat onları nedensizce sevenlere acı veriyordu. Acının nedeni tam olarak hayatta olmaları değil, hayatı kullanma biçimleriydi. Harcıyorlardı. Kendilerini, hayatlarını, onlara sunulmuş her duyguyu ve her malı.'
'..Çünkü Gonca aşkın IQ düşürücü yan etkisinin altındaydı. Kadınlar piçlerle tanışırlar. Sorumsuzluklarına ve işlevsel alanlarının dışındaki uzmanlıklarına hayran kalırlar. Geçmişin, geleceğin, hatıraların ve ideallerin konuşulmadığı masalarda uzun uzu tarif edilerek hazırlatılan kokteyller içerler. Bir sonraki iş gününde erişilmesi gereken verimlilik kotaları olmadığı için uzun uzun sevişilen yataklarda uyurlar. Ve sabah, kadınlar piçlere aşık uyanırlar. Doğru kişi tarafından çaldırılmasını bekledikleri telefonların yakınlarında sinirlenirler. Sorumsuzluğun her türlü içten duyguya karşı duyarsızlığı da içerdiğini düşündükleri gecelerde ağlayarak uyurlar. Ve sabah kadınlar piçlerden nefret ederek uyanırlar.'

Hakan Günday okuyorum yine. Kitap değiştokuşu yaptık; Piç ve Azil. İlk başta konuşma bahanem olmuştu ama bu durumu unutup kitaba kaptırdım bile kendimi. Ve yine hayran kaldım her bi cümlesine. Yukardaki paragrafta yazanlar da o kadar tanıdık geldi ki. Bu kadar içinde yaşadığım bi durum olduğunu fark etmemiştim. Kullanacağım tabir ''piç'' olmayacaktır ama evet onlardan birini tanıdım. Daha önce çok şey yazdım, düşündüm, konuştum. Kitaptaysa birkaç sayfada bu durum öyle güzel anlatılmış ki. Ben sustum ama kitabın sayfalarını çeviren ellerden yayılacaktır hep bunlar. Teşekkürler.

Güneşe çıktığımda kızarıveririm ben hemen. Aslında kızarmam için güneş de gerekmez, her türlü şartta bunu başarabiliyorum ama mevzu bu değil. Son zamanlarda iki tane güneşe bakınca kızarıyorum. Birisi sarı, yukarda ve bildiğimiz yıldız olan güneş. Diğeri ise bugün arka çaprazındaki bana dönüp gülümseyerek göz kırptığında yüreğimi ağzıma getiren güneş. Belki de boğuluyo gibi olduğum için kızarıyorumdur. Derin sularda kaybolmam umarım.