http://www.youtube.com/watch?v=jBmSYD74QBs
Ezginin Günlüğü'nün başka bir harikası kendisi.
Bazı şeyler hep ordadır. Yanlarından geçer gideriz. Güzel olduklarını fark ederiz ama geçip gideriz işte. Bazen yolumuz tekrar yanlarına düştüğünde kafamızı çevirip gerçekten görerek baktığımızda aslında güzelden de öte olduğunu fark ederiz. Bazen insanlar için de geçerlidir bu. Ama o başka bir hayalin hikayesi. Bu seferki bu şarkı içindi. Daha önce de beğenmiştim bu şarkıyı ama bu gece ayrı bi güzel geldi.
Şarkı çalmaya başladığı anda gözümün önünde bir sahne belirdi. Zuhal Olcay'ın oynadığı 90'lar başından bir film sahnesi. Hani böyle bir film yok ama niyeyse öyle canlandı gözümde. O dönemin Türk filmlerine özgü silik renkli bir görüntü kalitesi. Serin bir gece, büyük bir evin büyük bahçesinde bir kadın. Evden çıkıyor, gömleğinin üzerine giydiği ince bir hırkaya sarınmış ve kollarını dolamış birbirine. Başı hafif öne eğik şekilde ağır ağır yürüyor ağaçların arasında. O kadının yerinde olmak istedim şimdi. Ama sadece bu şarkı çalarken.
Ben bu adamlarla bir gün aynı sahneyi paylaşmayı çok istiyorum yahu. Sadece tek bir şarkı için bile çıksam yeter. Bayan vokalin olduğu tüm şarkılarında içim gidiyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder